iakinito
Αγορές

Φόρτωση τιμών…

Αναλύσεις & Απόψεις

Ενοίκια: Το αδιέξοδο δεν λύνεται με ανακοινώσεις

Όσο η ζήτηση για κατοικία αυξάνεται γρηγορότερα από την πραγματικά διαθέσιμη προσφορά, κανένα μεμονωμένο επίδομα ή μέτρο δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στη ρίζα του.

iAkinito Research · Ανάλυση
Ενοίκια: Το αδιέξοδο δεν λύνεται με ανακοινώσεις

Στη στεγαστική κρίση υπάρχει ένας πειρασμός.

Κάθε φορά που τα ενοίκια αυξάνονται, αναζητούμε το ένα μέτρο που θα λύσει το πρόβλημα.

Ένα επίδομα.

Έναν νέο περιορισμό.

Ένα φορολογικό κίνητρο.

Ένα νέο πρόγραμμα χρηματοδότησης.

Όλα μπορούν να βοηθήσουν.

Κανένα όμως δεν υποκαθιστά το βασικό ζητούμενο:

χρειαζόμαστε περισσότερα σπίτια πραγματικά διαθέσιμα για ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν σε αυτά.

Η Ελλάδα έχει πρόβλημα προσιτότητας

Τα ευρωπαϊκά στοιχεία είναι δύσκολο να αγνοηθούν.

Το 2025 περίπου 26,4% του πληθυσμού στην Ελλάδα ζούσε σε νοικοκυριά όπου το συνολικό κόστος κατοικίας ξεπερνούσε το 40% του διαθέσιμου εισοδήματος. Ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν μόλις 7,7%.

Δεν είναι επομένως μια συζήτηση μόνο για το αν το ενοίκιο ενός διαμερίσματος στο Παγκράτι αυξήθηκε κατά €100.

Είναι πρόβλημα σχέσης κόστους κατοικίας προς εισόδημα.

Και αυτό αλλάζει ολόκληρη την κοινωνική συμπεριφορά.

Νέοι καθυστερούν να φύγουν από την οικογενειακή κατοικία.

Οικογένειες αναγκάζονται να απομακρύνονται από την περιοχή εργασίας τους.

Εργαζόμενοι σε τουριστικούς προορισμούς δυσκολεύονται να βρουν σπίτι.

Εκπαιδευτικοί, γιατροί και εποχικοί εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα σε πολλές περιοχές.

Οι επιδοτήσεις είναι χρήσιμες — αλλά υπάρχει ένα όριο

Όταν το κράτος αυξάνει την αγοραστική δυνατότητα ενός ενοικιαστή, τον βοηθά.

Εάν όμως τα διαθέσιμα σπίτια στην ίδια περιοχή παραμένουν τα ίδια, ένα μέρος της πρόσθετης ζήτησης μπορεί να καταλήξει τελικά στην τιμή.

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα επιδόματα είναι λάθος.

Σημαίνει ότι πολιτική ζήτησης χωρίς πολιτική προσφοράς δεν αρκεί.

Το μεγάλο στοίχημα είναι να ενεργοποιηθεί το υπάρχον απόθεμα

Η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει μόνο την καινούργια οικοδομή.

Η διαδικασία απαιτεί χρόνο.

Έχει επομένως μεγάλη σημασία να επιστρέψουν στην αγορά κατοικίες που σήμερα δεν χρησιμοποιούνται αποτελεσματικά.

Αυτό μπορεί να γίνει μέσα από στοχευμένα κίνητρα ανακαίνισης, ασφάλεια για ιδιοκτήτες που φοβούνται να μισθώσουν, ταχύτερη επίλυση διαφορών και μετατροπή άλλων χρήσεων σε κατοικία εκεί όπου πολεοδομικά είναι λογικό.

Παράλληλα, χρειάζεται να αυξηθεί η οργανωμένη παραγωγή ενοικιαζόμενης κατοικίας.

Student housing.

Serviced apartments μακράς διαμονής.

Κατοικίες εργαζομένων.

Build-to-rent.

Senior living.

Δεν μπορούν όλα τα στεγαστικά προβλήματα να λύνονται από τον ίδιο ιδιώτη ιδιοκτήτη ενός διαμερίσματος.

Χρειάζεται διαφορετική πολιτική ανά περιοχή

Το πρόβλημα της Αθήνας δεν είναι ίδιο με της Μυκόνου.

Ούτε της Θεσσαλονίκης με ενός μικρού νησιού.

Σε μια τουριστική αγορά μπορεί να υπάρχει σύγκρουση ανάμεσα σε κατοικία εργαζομένων και τουριστική χρήση.

Σε μια πανεπιστημιακή πόλη μπορεί να λείπει οργανωμένη φοιτητική στέγη.

Σε μια περιοχή της Αθήνας μπορεί να υπάρχουν πολλά παλιά ακίνητα που απαιτούν σοβαρή ανακαίνιση πριν επιστρέψουν στην αγορά.

Άρα και η στεγαστική πολιτική πρέπει να γίνει περισσότερο τοπική.

Η λύση δεν είναι ένας ακόμη τίτλος

Το στεγαστικό πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε μέσα σε ένα χρόνο και δεν θα λυθεί με μια υπουργική ανακοίνωση.

Χρειάζεται σχέδιο πολλών ετών που θα μετράει πόσα σπίτια προστίθενται πραγματικά στην αγορά, πόσα κλειστά ακίνητα επανενεργοποιούνται, πόσο κοστίζει η κατοικία σε σχέση με το τοπικό εισόδημα και πού υπάρχουν οι μεγαλύτερες ανισορροπίες.

Οι κυβερνήσεις συνήθως μετρούν τα προγράμματα που ανακοίνωσαν.

Η αγορά όμως μετρά κάτι πολύ απλούστερο:

βρήκε τελικά κάποιος σπίτι που μπορεί να πληρώσει;

Αν η απάντηση παραμένει «όχι», τότε το πρόβλημα παραμένει.